Hulde aan jullie allemaal: collega-bloggers met jullie inspirerende overwegingen, verhalen, prachtige dagboeken en jullie fijne, ondersteunende reacties.

Zonder dat zat ik vermoedelijk al lang weer tevreden te roken (en stevig te hoesten en te twijfelen hoe-lang-nog-zo-door en o-jee-ik-voel-toch-niets-ellendigs en zo-voorts).

Dank ook aan Michiel Boeckaert: voor zover ik kon achterhalen de architect van deze site. Je redt er behoorlijk wat levens mee, Michiel: formidabel! 

Zodoende dus toch zowaar aan de 3 maanden gekomen, met het vaste voornemen er NOOIT meer een op te steken --- de verhalen van al die vrienden en kennissen die er na een half jaar, of 2 jaar, of 4 jaar, toch maar weer eens eentje probeerden en, och hemel, onmiddellijk weer werden meegezogen in de bekende draaikolk die ons allemaal jaren tot decennia heeft vastgehouden dragen daar wel zorg voor.

En voor de enkeling die NU ECHT WEL WEER EVEN EEN PEUK WIL, het volgende linkje:

               http://whyquit.com/

Klik vooral even door naar de verhalen aan de linkerkant.

Alleen al de twee foto's van Brian, waar twee maanden tussen zat .....

Zo. Nu binnenkort maar eens de twee katjes collecteren die Bertie mij beloofd had, mocht ik deze "milestone" halen.

Nogmaals iedereen geweldig bedankt & succes allemaal & wellicht tot bij het afvallen-blogje (http://tgjm.afvallenblog.nl/ ).

Ik blijf hier wel buurten hoor, al was het alleen maar om de dappere strijders aan te moedigen, maar het aantal dagboektoevoegingen zal ernstig terug gaan lopen: Alleen bij zeer opmerkelijke ontwikkelingen zal ik er nog een stukje aan wagen.

Theo.

Goede middag allemaal!

Nog een paar dagen en de drie maanden zijn er aan. Eigenlijk had ik tijdens de zomervakantie geen moment het idee dat ik dat ook echt zou gaan halen, maar zowaar: het gaat echt gebeuren en als ik slim ben blijf ik verder van de troep af.

Curieus genoeg ben ik vervolgens (na de vakantie) wel gaan kwakkelen: geen lucht, vreselijk moe, hees, duizelig en bovendien vooral 'smorgens nog steeds een smaak van dode muizen in m'n mond (broodje teer is misschien beter uitgedrukt, maar iemand hier had het over zo'n muis en dat klinkt ook wel aardig ..).

Vandaag ook weer een dagje thuis, want vannacht weer uren wakker gebleven ten gevolge van een onhandig stukje briochebrood rond een uur of tien (KLEIN stukje, maar ik moet dat gewoon ECHT niet doen) en de laatste dagen vind ik mijzelf toch al regelmatig (bijna) naast de weg terug, wegens de neiging om in de auto in slaap te vallen.

Gaat allemaal vast wel wat beter, binnenkort, als de schildkliermedicatie goed is afgesteld en ik m'n maag wat beter met rust laat.

Anyway: het hoofdstuk "roken" is naar mijn idee voorlopig afgesloten. Nu langzamerhand overstappen naar het onderdeel "afvallen", waarvoor die aardige lui hier toevallig ook net een blogje hebben opgezet.

Iemand ENIG idee wie die jongens zijn, trouwens?

Veel meer dan "Admin" kan ik niet ontdekken, jullie?

Afgelopen week maar weer eens bij m'n huisarts langsgewandeld.

Ik heb er een van het "goed dat je bent gekomen, hoor! Ik zou eens een kopje groene thee proberen ..." type. Daar wordt een mens niet altijd even vrolijk van.

Maar dit keer zowaar eens wat testjes en zo.

En zowaar kwam er nog wat uit ook: m'n schildklier blijkt het er een beetje van te nemen. Weekje Tenerife, Efteling, Duinrell, dagje Groningen: je kunt het zo gek niet bedenken, maar werken ho maar.

Nu kan dat voor een groot deel allerlei vervelende symptomen verklaren en ook het onverklaarbare gebrek aan gewichtsverlies afgelopen zomer, maar toch wel even slikken, hoor: iedere morgen, minstens een half uur voor het ontbijt (en, zeker, OOK voor de koffie !!) een stel pilletjes naar binnen werken en dat misschien wel voor onbepaalde tijd .....

Vooralsnog (vanmorgen de derde dosis geslikt) trouwens bepaald geen effekt als van Haarlemmerolie, eufemistisch uitgedrukt ...

Een heel ander punt, beste vrienden, is natuurlijk het leven zonder onze gemeenschappelijke kennis, in casu de nicotine (bij mij: Samson (haha ..)).

Gaat helemaal niet slecht, hoor, na zo'n dag of 80 en ruim 2200 niet gedraaide shaggies. Maar toch, de laatste week best weer een beetje "heimwee" .... :

'sMorgens koffiezetapparaat aan met de simultane gedachte "even een shaggie", of na het eten, of tijdens een leuke film op tv, of ....

Raar, hoor! En ook helemaal niet het verlammende effekt van de eerste weken of zo, maar toch wel degelijk weer het gevoel alsof ik zo nu en dan weer drie maanden terugspring in de tijd.

Curieus, niet?

Zal (ook?!) vanzelf wel weer verdwijnen, neem ik voor het gemak maar even aan.

Weekje ziek nu. Dinsdag weliswaar op school geweest, maar dat bleek een tikje optimistisch.

Geen stem, schor, verkouden, diarree, keelpijn, hoofdpijn, nou ja, jelui kent de riedel wel. En vooral ook, nog steeds, te weinig lucht: als je bij het aantrekken van je schoenen al bijna zit te hijgen wordt het toch een beetje dol, nietwaar?

Gisterenavond had best gezellig kunnen zijn: etentje met de vakgroep (Wiskunde, 17 man sterk!), maar toch maar laten zitten.

WEL vanmorgen weer beroerd en ook nog eens een smaak in mijn mond alsof ik de avond tevoren drie pakjes shag heb weggerookt ---- voorwaar een appetijtelijk begin van de dag ....

Is er wellicht iemand met enige ervaring met dit soort dingen (hees, lucht, smaak) zo'n maand of twee na het stoppen?

Verveelt hopeloos, los van het feit dat alle planningen weer eens de prullebak in kunnen.

Maar verder niets te klagen, hoor!

Iedereen ook weer veel succes & plezier de komende tijd!

Theo.

Al weer vier dagen "back to school", waarvan twee voor de klas (resp 7 en 6 uur --- en m'n stem doet 't nog (!!)).

Meteen op maandag bleken twee rookhoek-collega's inmiddels ook gestopt te zijn, zodat we gewoon gezellig door kunnen roddelen in het, akkoord, wat ruimere, niet-roken-gedeelte van de medewerkerskamer.

Weet je trouwens dat de lieden die daar al jaar-in-jaar-uit wonen OOK best gezellig zijn? Altijd gedacht dat je alleen met collega-rokers kon lachen. Blijkt ineens merkwaardig mee te vallen. Dat mij dat niet eerder is opgevallen --- RAADSEL.

Lesgeven is ook, vrees ik, alleen maar fijner geworden: Kindertjes zijn nog steeds even leuk (het is Delft!) en bovendien hoef ik niet na ieder blok van twee of, houdt mij vast, drie lessen achter elkaar als een speer richting afwerkplek om de CO- en nicotinelevels weer bij te werken.

Vreemd dat ik mij hier zo'n zorgen om heb gemaakt --- maar misschien valt het guillotine-mes binnenkort wel alsnog, met donderend geraas.

Maar dat zien we dan wel weer.

Vooralsnog echter: HALLELUJAH !!

Maandag is het weer zo ver: ook in Delft wordt het schooljaar 2009-2010 geopend!

Natuurlijk wel spannend wat dat gaat worden en of de frisse fruitigheid wel bestand is tegen de hernieuwde kennismaking met collegae, medewerkerskamer & rookhoek (...).

Gisteren heb ik nog maar even een linkje naar deze site aan de complete vakgroep doorgemaild. Dit in het kader van de algemene brugverbranding (die overigens niet ten onrechte in rap tempo de populariteit van de vroegere kerstboomverbranding naar de kroon steekt. Komt natuurlijk ook wel een beetje door de sterke toename in de verkoop van kunstbomen, maar toch: sign of the times ...)

Vanzelfsprekend is dit ofwel ONTZETTEND DOM geweest (en moet ik dat nog 15 jaar lang horen), of redelijk inventief (want het laatste zetje om aan de goede kant van de drempel te BLIJVEN).

Zoals gewoonlijk bij dit soort zaken zal de tijd het leren.

Ik ben eigenlijk wel behoorlijk optimistisch.

Gisteren het absolute summum van jolijt meegemaakt:

Pan met olie bij het verplaatsen uit m'n handen laten vallen (eigenlijk beter: op het verkeerde punt opgetild) en bij de eindeloze schoonmaak m'n iphone in een onduidelijk sopje laten donderen (apparaat zat in m'n overhemd. Even te ver voorovergebogen ....). Die zal dus wel mort zijn.

Weet ik in ieder geval waar het financiele niet-roken gewin van het eerste jaar heen kan, mocht ik het nog wat langer uitzingen tenminste.

Geen idee werkelijk hoe me dat gisteren gelukt is trouwens.

Wel vanaf een uur of half acht overigens, want toen kwam mijn vrouw thuis, die diezelfde dag haar eigen verzameling oeverloze ellende mee had gemaakt en dus ook een verfrissend prettige behoefte aan een shaggie ten toon spreidde, maar het tenslotte maar bij een stevige borrel hield en mij tegelijkertijd ook nog tegen wist te houden, terwijl ik toch al hoopvol op weg was naar de dichtstbijzijnde benzinepomp (had in ieder geval de autosleutels al gepakt).

GOED HOOR, die meid !!!

Afgelopen zondag trouwens nog even 73 kilometer gefietst.

Weegschaal geeft, vanzelfsprekend, nog steeds geen krimp.

Er aan denken binnenkort even een nieuwe te kopen.

En deze het raam uit te mieteren.

En dan nu toch echt maar weer stevig aan de slag (met het produceren van planningen, toetsen, etc etc), anders lig ik volgende week bij voorbaat al weer op achterstand.

Dank voor alle positieve reacties tot dusver en jullie allemaal weer veel succes en, zo mogelijk dan toch, ook veel plezier!

Ik ben in het gelukkige bezit van een uiterst efficient organisme, energie-omzetting gezien.

Dit in tegenstelling tot een neef (iedereen heeft wel zo'n onuitstaanbaar figuur in de familie) die voedsel met wagonladingen naar binnen moet rijden om zijn miserabele lichaam (1.80 m / 75 kg) nog juist in stand te kunnen houden.

Nee, dan moet je mij hebben: even een boterhammetje te veel en hops: weer een paar kilo extra.

Zoals ik in m'n vorige berichtje al heb aangestipt heb je als (net) gestopt roker nog het bijkomende pleziertje dat nicotinegebruik de verbranding verhoogt. Dus dat, omgekeerd, stoppen met roken je lijf NOG EFFEKTIEVER maakt!

Dus trap ik kilometer na kilometer na kilometer weg onder mijn gretige bandjes, fluitend en zingend en zoemend van plezier want wat-zijn-we-toch-gezond-en-fruitig-en-blij, om vervolgens toch dag in dag uit te moeten constateren dat de weegschaal langzamerhand ieder gevoel voor werkelijkheid kwijt is geraakt: Waar ik in voorgaande jaren tijdens dit soort zomers (thuis blijven & fietsen) minstens vijf tot tien kilo kwijt raakte, daar zit ik nu, met m'n gemiddelde van zo'n 40 kilometer per dag (over de laatste zes weken) op een WINST van (ruim) 5 kilo.

Kortom: sinds ik gestopt ben gaat mijn lijf dermate energiebesparend met aangeboden voedsel om dat ik het, verdwaald in de binnenlanden van Afrika, moeiteloos drie maanden uit zou zingen op water, water, water, twee bananen en een pinda.

Heerlijk natuurlijk, als de noodzaak daartoe zich onverhoopt voor zou doen, maar in mijn geval: 1m76 en standaard al 100-plusser, gewicht gezien, niet de meest ideale situatie om je in te bevinden.

En zo laveer ik dus vrolijk tussen mijn eigen Scylla en Charybdis. (COPD en hartaanval. Toegegeven: de laatste gaat een stuk sneller!)

Met andere woorden: nu slechts nog even zeer fors consuminderen (op koffie en water kan ik volgens mij ook JAREN toe) en je zult eens zien hoe probleemloos gelukkig we daar al met al niet van gaan worden: NIET roken EN NIET eten. Houd mij tegen: uiteindelijk dan toch nog uitzicht op het ware PARADIJS!

P.S.: ZOO negatief is het allemaal niet, hoor, maar de hierboven genoemde gegevens kloppen wel, dus het wordt toch een hele puzzel binnenkort, zeker als ik zo direkt weer aan het werk ben (waar allerhande posters naast en zelfs BOVEN de weg mij al weken op voorbereiden ...).

Verjaardag en Mosseldagen overleefd. Net aan weliswaar, maar ook blauwe ogen zijn mooi, denk ik dan maar. (Wel belangrijk voor mijn gevoel van eigenwaarde, want standaard zijn ze dat ook  al ..)

Gisterenavond, met aanzwellende hoofdpijn slenterend over de markt in Middelburg, was ik er wel weer ERG dichtbij om EVENTJES een cafeetje binnen te lopen; etc etc etc.

Maar niet dus en dan denk ik maar vrolijk: alles wat je niet verslaat maakt je alleen maar sterker. Ik ben het dan ook ernstig oneens met een opmerking die ik als reactie in een ander dagboek tegenkwam, in de orde van "IDIOOT! Wat deed jij dan ook, na een paar dagen al,  op dat terras met al die rokende vrienden om je heen?"

Hoewel ik moet toegeven dat ik 'm zelf had kunnen maken indien de betreffende ongelukkige daardoor weer was begonnen (wat dus niet het geval was, maar wel onder veel gevloek en gesteun en gekerm en gekreun ...).

Intussen weer terug in Lisse; lekker weer; met een heerlijk Duveltje achter het laptopje.

Vanavond even naar "Harry P. nummer 5" kijken (geleend van mijn zwager) en vroeg naar bed. Morgen gelukkig geen gekke dingen en/of linke afspraken. Hopelijk kunnen we dan wel weer even een stukje fietsen (jawel, jawel: alle lichaamsdelen functioneren weer! ...)

Gaan we redden, die vierde dag, neem ik voor het gemak maar even aan.

Bijna een volle dag "al weer" --- tijd heeft de neiging te verstropen naarmate je het minder naar je zin hebt, is dat jullie ook wel eens opgevallen?

Vakanties en dergelijke vliegen voorbij (met name de kerst: da's achteraf altijd net een paar drukke weekends op een rijtje ..) terwijl een les in een vervelende klas anderhalve dag lijkt te duren, in plaats van drie kwartier.

En ja hoor: de peuk is nog niet weggeslingerd of HOEPLA: er zitten ineens 200 ipv 60 minuten in een uur.

Gevolg is natuurlijk wel, dat ik gevoelsmatig al zo'n 3 dagen gestopt ben en als je er op die manier tegenaan kijkt schiet het ineens juist weer ontzettend op allemaal.

Alles is relativiteit, moet je maar denken.

Maar ondertussen: rondje Langevelderslag werd bij nader inzien rondje Zandvoort, inclusief 2 van Dobben kroketten bij "het eindpunt", zowaar nog verkeerd gereden ergens na kraantje lek, dus uiteindelijk na 58 kilometer weer in Lisse aangelandt en natuurlijk wel zo'n beetje alles geforceerd wat er te forceren was.

Zo HAD ik al EEN tennisarm en heb ik er nu, voor m'n gevoel althans, DRIE (onbegrijpelijk, maar niettemin wel zo tamelijk!).

Zitvlak rauw; knikkende beentjes, etc, etc.

Vanavond verjaardag collega; morgen en zaterdag naar Neef in Middelburg waar onder het mom van het vieren van de mosseldagen een complete familiereunie op stapel wordt gezet.

Hoezo "moeilijke dagen"?

Maar voorlopig niets te klagen, moge jullie duidelijk zijn.

53,5 jaar, waarvan zeker 35 stevig gerookt.

En ik ben er nog, zowaar!

Maar laat ik het noodlot vooral niet langer tarten en er nu echt, definitief, een punt achter zetten.

Natuurlijk heb ik mij dat al wel eerder voorgehouden.

Zo ben ik 4,5 jaar terug  al een keer "cold turkey" gestopt, door op schiphol m'n pakje shag in een prullebak te gooien, vervolgens de vakantie op La Palma voor mijn vrouw, zwager en schoonzus niet overdreven te veraangenamen (..), het daarna nog een week of vijf vol te houden om vervolgens toch weer een pakje te kopen ---- verrassend hoe idioot snel je vervolgens weer op je standaard "quotum" zit (bij mij 2 pakjes in 3 dagen, oftewel tussen de 25 en de 30 shaggies per dag). 

Ook Zyban heb ik een keer uitgetest. Geen succes.

Februari dit jaar, in de voorjaarsvakantie, naar Pro Stop gegaan, na (zeer) positieve berichten van (een andere) schoonzus en de vrouw van een inmiddels zeer gewaardeerde ex-collega, die beide blijkbaar (schijnbaar?) moeiteloos de peuk de peuk lieten na zich door die lui te hebben laten laseren (soort acupunctuur, maar dan zonder naaldjes).

Nou, dat was ook een feest: na vijf dagen was het weer tijd om een lesje te gaan geven en ik voelde mij daarbij dermate duizelig dat ik in de ochtendpauze als een speer naar het postvak van een collega spurtte om toch maar weer even een shotje te lenen (...), want ik had geen idee wat ik aan het doen was, met de kindertjes. (Moet achteraf wel zijn meegevallen, want HUN viel klaarblijkelijk niets op, maar zelfs het beantwoorden van eenvoudige vragen koste mij een enorme inspanning).

Na er in de middagpauze nog een, medicinaal vanzelfsprekend, te hebben opgestoken, ging het de rest van de dag weer redelijk soepel.  

Daarna heb ik nog een weekje een achterhoedegevecht geleverd op een rantsoen van 3, 4, 5 per dag, om vervolgens de pijp maar weer volledig aan Maarten te geven.

Achteraf hield een collega mij voor dat het gewoon afkickverschijnselen waren geweest, maar hoe dan ook: onwillekeurig wil je toch ook wel graag een beetje functioneren, nietwaar?

Maar nu: zomervakantie, dus nog zes en een halve week geen leerling te zien. En nog een gratis her-behandeling tegoed.

En die is vanmiddag om 17.00 uur.

Da's dus over 6 uur.

FINGERS CROSSED, SVP !!